در این مقاله روش تولید دی اکسید منگنز الکترولیتی از پیرولوزیت با فرآیندی جدید مورد بررسی قرار گرفته است. برخلاف فرآیند معمول که ابتدا شامل احیای کانه پیرولوزیت به اکسید منگنز (MnO) و سپس استخراج منگنز II از آن است. استخراج از پیرولوزیت به طور مستقیم انجام شده است و می توان ان را استخراج احیا کننده نامید. استخراج مستقیم منگنزII از کانه پیرولوزیت در حضور Fe2+ به عنوان یک عامل احیا کننده در محیط اسید سولفوریک برای آماده سازی برای حمام الکترولیز در تهیه MnO2 الکترولیزی انجام شده است. به دلیل بازیافت بیشتر منگنز از کانه، جامد باقی مانده از مرحله اول استخراج، با یک اسیاب کاملا نرم شده تا سطح ذرات جامد افزایش یابد و مجددا منگنز از آن استخراج شده است. میزان بازیافت کل منگنز از دو مرحله حدودا 98% است. محلول سولفات منگنز به دست آمده از عمل استخراج مستقیم با کنترل PH محلول برای رسوب دادن یون های آهن و همچنین رسوب دادن یون های فلزی موجود دیگر در محلول به شکل سولفید خالص سازی شده است. دی اکسید منگنز فاز گاما γ-Mno2 خالص با روش الکترولیز محلول اسیدی سولفات منگنز با بهینه سازی عوامل موثر در تولید الکترو شیمیایی آن بدست آمده است.

مهم ترین منبع برای استحصال فلز روی را کانی های سولفیدی از جمله اسفالریت تشکیل می دهد که چالش اصلی در این زمینه عدم انحلال مناسب روی در اسیدهای معدنی به دلیل وجود لایه غیر فعال گوگردی در سطح آن است. تحقیقات وسیعی در جهت انحلال اسفالریت در محیط اسیدی به کمک اکسنده های مختلف نظیر اکسیژن انجام شده است که در اکثر این تحقیقات، معایبی نظیر هزینه بالای تولید اکسنده، هزینه سرمایه گذاری بالا، استهلاک زیاد تجهیزات و مخاطرات زیست محیطی مشاهده می شود. از این رو در این تحقیق، انحلال اسیدی کنسانتره اسفالریت که حاوی 41/24 درصد روی، 26/24 درصد گوگرد و 6/6 درصد آهن است، توسط پیرولوزیت در محیط های سولفاتی و کلریدی، مورد بررسی قرار گرفت. پیرولوزیت به دلیل ارزان و قابل دسترس بودن از جمله اکسنده هایی است که قابلیت استفاده صنعتی خوبی دارد. پارامترهای مورد بررسی شامل غلظت پیرولوزیت، غلظت اسید، دما و نسبت جامد به مایع است که مورد بررسی قرار گرفته اند. طبق نتایج، درصد بازیابی روی با افزایش دما از 25 به 85 درجه سلسیوس، به 85 درصد می رسد. با کاهش نسبت جامد به مایع از 150 به 50 گرم بر لیتر، بازیابی روی به 99/78 درصد می رسد. همچنین، محیط انحلال سولفاتی نسبت به کلریدی دارای بازیابی بیش تری است، به طوری که در محیط انحلال کلریدی، بازیابی روی در شرایط یکسان 22 درصد کاهش یافته است. در این بررسی، بازیابی روی در حالت بهینه و در مدت زمان 5 ساعت، 99/78 درصد حاصل شده است.

هدف از این مطالعه، تعیین زایش رخدادهای منگنز اطراف هشترود، با نگرشی ویژه به منطقه ایده لو- جو کندی است. در این منطقه کانی سازی پراکنده ونسبتا گسترده منگنز صورت گرفته که منشا آن از نوع چشمه های آب گرم و به شکل سطحی است. کانی سازی عمدتا به شکل توده ای و رگه ای است. به خاطر وجود چشمه های آب گرم و آثار آنها در محدوده مطالعاتی، می توان نتیجه گیری کرد که ترکیبهای آهن و منگنز به صورت محلول در ترکیب آبهای گرم منطقه شرکت داشته اند و توسط همین چشمه ها بر سطح زمین نهشته شده و یا به داخل شکستگیها و گسلهای موجود در بین سنگهای منطقه نفوذ کرده و سبب کانی سازی شده اند. نوع کانی منگنز به طور عمده پیرولوزیت و پسیلوملان، و کانیهای همراه آن، ژیپس، تراورتن، باریت و ژاسیر می باشند.

کانسار منگنز مزرعه (جنوب­غرب ماکو، شمال استان آذربایجان­غربی، شمال­غرب ایران) به صورت عدسی­های پراکنده در محل همبری بازالت­های بالشی و آهک­های گودابه­ای وابسته به مجموعه افیولیتی خوی-ماکو گسترش یافته است. از نظر کانی­شناسی، کانسنگ­های این کانسار به طور عمده دربردارنده پیرولوزیت، پسیلوملان، مانگانیت و براونیت هستند که با مقادیر کمتری از هماتیت، گوتیت، کوارتز و کلسیت همراهی می­شوند. الگوی توزیع عناصر خاکی نادر بهنجار شده به کندریت همراه با برخی از شاخص­های زمین­شیمیایی مربوط به لانتانیدها چون La/Ce، (La/Nd)n و (Dy/Nd)n خاستگاه گرمابی را برای این کانسار نشان می­دهند. این امر را برخی از نمودارهای زمین­شیمیایی از جمله Co/Zn در برابر Co+Ni+Cu، Zn-Ni-Co و Mn-Fe-[Co+Ni+Cu]×10 و نسبت­های عنصری چون Mn/Fe، SiO2/Al2O3، U/Th و Co/Zn تایید می­کنند. بالا بودن تمرکز لانتانیدها در کانسنگ­ها (به طور متوسط 767 گرم در تن) نسبت به ذخایر گرمابی منگنز شناخته شده تاثیرات فرایندهای درونزایی بر کانسار را آشکار می­سازد. رخداد بی­هنجاری منفی Eu و Ce بیانگر دمای پایین سیال­های گرمابی مسئول کانه­زایی است. وجود مواد آواری در کانسنگ­ها را می­توان از تمرکز اکسیدهایی چون Al2O3 و SiO2 نتیجه گرفت.

کانسار منگنز زرشلو در شمال روستای زرشلو و40 کیلومتری جنوب غرب میانه، در استان آذربایجان شرقی قرار دارد. این منطقه بخشی از پهنه زمین ساختی البرز-آذربایجان است. واحدهای سنگی اصلی منطقه مربوط به دوره الیگوسن-میوسن و شامل سنگ های آتشفشانی با ترکیب آندزیت بازالتی و ایگنمبریت ها هستند. کانی های تشکیل دهنده این سنگ ها پلاژیوکلاز، هورنبلند، پیروکسن و الیوین هستند که بافت شیشه ریزسنگی پورفیری تا ریزسنگی پورفیری دارند. کانی های اصلی کانسار شامل پیرولوسیت و منگانیت هستند و کانی های فرعی همچون باریت، سیلیس و کلسیت نیز در آن وجود دارند. بافت های متنوعی چون گل کلمی، کلیه ای، دارینه ای، نواربندی هم مرکز و رشد کروی پیزولیتی در این کانسار دیده می شوند.  کانسار زرشلو در یک پهنه برشی گسلی و درون سنگ های میزبان آندزیت بازالتی شکل گرفته است. رگه اصلی کانسنگ منگنز دارای راستای شمالی-جنوبی و طول حدود 150 متر است. سنگ ها در این منطقه به شدت برشی شده اند. ماده معدنی به صورت رگه های نامنظم با شیب تقریباً قائم وجود دارد که به دلیل سختی و پایداری در برابر هوازدگی، به طور برجسته دیده می­شود. شواهد زمین شیمیایی نشان می دهند که کانی سازی منگنز در ارتباط با سیال های گرمابی بوده است و به صورت توده ای و سیمان پرکننده فضاهای خالی بین قطعه های برشی با بافت های کلیه ای و گل کلمی دیده می شود. عیار متوسط منگنز در کانسنگ زرشلو برابر 48٪ است.

نهشته منگنز کوه چهر در 45 کیلومتری شمال خاوری اردکان و در بلوک یزد قرار دارد. سنگ شناسی منطقه شیل و ماسه سنگ ژوراسیک با میان لایه های آهک نازک لایه و آهک کرتاسه است که با کنتاکت گسلی در مجاورت سازندهای کامبرین قرار گرفته اند. فعالیت گسل، نهشته منگنز را در مجاورت رسوبات کواترنری قرار داده است. پیرولوزیت، منگانوزیت، کریپتوملان، کلسیت،کوارتز و فازهای فرعی ایلیت، هماتیت وگوتیت با لیمونیت سازندگان نهشته هستند. مقادیر بالای نسبت سیلیسیوم به آلومینیوم و منگنز به آهن و مقـادیر پـایین اکسیدهای تیتانیوم و آلومینیم نهشته و نمودارهای مختلف ژئوشیمیائی تفکیک انواع کانسار منگنز، منشأ گرمابی، عدم دخالت رسوبات آواری و تاثیر فرآیندهای سوپرژن پس از تشکیل را برای نهشته نشان می دهند. نسبت های اورانیوم به توریوم بالاتر از یک، حاکی از نهشته شدن سریع در حضور سیالات گرمابی و تغییرات مقادیرسدیم و منیزیم، حضور گوتیت و لیمونیت در نهشته منگنز تاثیر فرآیندهای سوپرژن را تقویت می کنند. الگوی بهنجار شده با کندریت غنی شدگی نسبی از عناصر نادرخاکی سبک با آنومالی سریم منفی تا مثبت و آنومالی مثبت اوروپیوم مشابه کانسارهای حاصل از سیال گرمآبی است. الگوی بهنجار شده با سنگ های رسوبی بعد از آرکئن استرالیا، تهی شدگی نسبی از عناصر نادر خاکی سبک و غنی شدگی از عناصر نادر خاکی سنگین و آنومالی مثبت اوروپیوم نشان می دهند و مقایسه الگوی عناصر نادر خاکی با سیالات گرمآبی مختلف و آب دریا، گویای اختلاط سیالات گرمابی با آب دریا و محیط اکسیدان در زمان تشکیل است. نبود رخنمون آذرین در نزدیکی نهشته حاکی از فاصله گرفتن سیال گرمآبی از منشأ است.

پهنه کانی زایی کمرتلار در منطقه گزیک در درون افیولیت ملانژهای زون جوش خورده سیستان، در خاور ایران قرار گرفته است. توده های معدنی منگنزدار کمرتلار به شکل رخنمون های ناپیوسته همراه با چرت های رادیولاریتی و سنگ های متااسپیلیتی هستند. شواهد صحرایی و بررسی ترانشه های حفر شده در محل، نشان از کانه زایی منگنز تا عمق کم  بدون گسترش جانبی پیوسته دارد. کانی های منگنزدار آن براونایت، بیکسبیایت و پیرولوزایت، و باطله اصلی آن سیلیس است. کانه های منگنز اغلب به صورت رگه ای و رگچه ای و نیامی اند که شاهدی بر تحرک دوباره منگنز طی عملکرد محلول های گرمایی است. در این شاخص سه سیمای کانی زایی همزادی، درون زادی و روزادی منگنز تشخیص داده شدند. این کانی زایی در یک محیط ته نشستی طی فرایندهای برون دمی در بستر اقیانوس رخ داده است.